Kultura i felietony·L&C/2025/035

Julian Tuwim „Lokomotywa”

Swistek · · 1 min czytanio

Julian Tuwim „Lokomotywa”

(Fot. Bettmann/Contributor via Getty Images) 

Julian Tuwim „Lokomotywa”

Lokomotywa
Stōji na stacyji lokomotywa,
Ciōżka, ôgromna i pot z njej spływŏ:
Tłuśto oliwa.
Stōji i sōpie, dyszy i dmuche,
Żōr z rozgrzōzanego njenego brzucha bucha:

Buch – jak gorōco!
Uch – jak gorōco!
Puff – jak gorōco!
Uff – jak gorōco!

Już ledwo sōpie, już ledwo zypje,
A jeszcze palacz wōngiel w niō sypje.

Wagōny do njej podoczepjali
Wielkie i ciōżkie, z żelaża, stali,
I pełno ludzi w każdym wagōnie,
A w jedynym krowy, a w drugim kōnie,
A w trzecim siedzo same grubaśy,
Siedzo i jedzo tłūste kiełbasy,
A czwarty wagōn pełny bananów,
A w piyntym stoji sześć fortepianōw,
W szōstym armata – o! jōka ôgromna!
Pod każdym kōłem żelaźna belka!

W siódym dębowe stoły i szafy,
W ósmym słoń, niedźwiyndź i dwie żyrafy,
W dziewiątym – same tuczone świńe,
W dziesiątym – kufry, paki i skrzynie.
A tych wagōnōw je ze czterdziesci,
Sam niy wim, co sie w nich jeszcze mieści.
Lecz choby prziszło tysionc atletōw
I każdy by zjadł tysionc kotletōw,
I każdy nie wim jak by sie wytężał,
To niy udźwigno, taki to ciōżar.

Polecane posty