Kultura i felietony·L&C/2025/035

Julian Tuwim „Lokomotywa”

Swistek · · 1 min czytania

Julian Tuwim „Lokomotywa”

(Fot. Bettmann/Contributor via Getty Images) 

Julian Tuwim „Lokomotywa”

Lokomotywa
Stoi na sta­cji lo­ko­mo­ty­wa,
Cięż­ka, ogrom­na i pot z niej spły­wa:
Tłu­sta oliwa.
Stoi i sapie, dyszy i dmu­cha,
Żar z roz­grza­ne­go jej brzu­cha bucha:

Buch – jak go­rą­co!
Uch – jak go­rą­co!
Puff – jak go­rą­co!
Uff – jak go­rą­co!

Już ledwo sapie, już ledwo zipie,
A jesz­cze pa­lacz wę­giel w nią sypie.

Wa­go­ny do niej po­do­cze­pia­li
Wiel­kie i cięż­kie, z że­la­za, stali,
I pełno ludzi w każ­dym wa­go­nie,
A w jed­nym krowy, a w dru­gim konie,
A w trze­cim sie­dzą same gru­ba­sy,
Sie­dzą i jedzą tłu­ste kieł­ba­sy,
A czwar­ty wagon pełen ba­na­nów,
A w pią­tym stoi sześć for­te­pia­nów,
W szó­stym ar­ma­ta – o! jaka wiel­ka!
Pod każ­dym kołem że­la­zna belka!

W siód­mym dę­bo­we stoły i szafy,
W ósmym słoń, niedź­wiedź i dwie ży­ra­fy,
W dzie­wią­tym – same tu­czo­ne świ­nie,
W dzie­sią­tym – kufry, paki i skrzy­nie.
A tych wa­go­nów jest ze czter­dzie­ści,
Sam nie wiem, co się w nich jesz­cze mie­ści.
Lecz choć­by przy­szło ty­siąc atle­tów
I każdy zjadł­by ty­siąc ko­tle­tów,
I każdy nie wiem jak się wy­tę­żał,
To nie udźwi­gną, taki to cię­żar.

Polecane posty