Narkobiznes i słupy·L&C/2025/019
Czy politycy naprawdę chcą walczyć z narkobiznesem? Bo wygląda na to, że nie
Swistek · · 2 min czytania
Od lat słyszymy o "wojnie z narkotykami", kampaniach społecznych, nowych ustawach i działaniach rządu. Ale gdy przychodzi co do czego – surowość kar za handel narkotykami czy poważniejsze przestępstwa narkotykowe pozostaje zaskakująco… niska. A politycy? Wydają się nie tyle bezsilni, co wręcz niechętni do prawdziwej walki z problemem.
Dlaczego?
Kto boi się surowych kar?
Może dlatego, że tylko rasowy kłamca – a tych w polityce przecież nie brakuje – boi się surowych konsekwencji. Politycy to mistrzowie pozorów, a gdy trzeba stworzyć wrażenie walki z przestępczością, potrafią mówić pięknie i długo. Ale czy za tymi słowami idą realne czyny?
Zwiększenie kar za handel narkotykami? Niewygodne.
Zamknięcie kanałów prania brudnych pieniędzy z narkobiznesu? Jeszcze gorzej.
A może… legalizacja niektórych substancji, co faktycznie odcięłoby czarny rynek od zysków? O, nie – to już temat tabu!
Narkobiznes i polityka – wygodne sąsiedztwo?
Nie trzeba być fanem teorii spiskowych, by zadać proste pytanie: czy przypadkiem narkobiznes nie ma wpływu na politykę?
Przecież czarny rynek narkotykowy to miliardy złotych rocznie. Pieniądze, które muszą gdzieś płynąć, gdzieś być „czyścione”, gdzieś zainwestowane. A tam, gdzie są ogromne pieniądze – tam zawsze pojawia się polityka.
Legalizacja oznaczałaby koniec ogromnych nieopodatkowanych zysków. Koniec z handlem „pod stołem”, koniec z kontrolą ulic przez półświatki, które – wbrew pozorom – mogą mieć więcej wspólnego z establishmentem, niż się wydaje.
Więc może właśnie dlatego nie widzimy realnej woli zmian?
Hipokryzja na salonach
Nie brakuje również przykładów hipokryzji. Gdy przeciętny obywatel zostanie złapany z gramem marihuany, może mieć zniszczone życie zawodowe i rodzinne. Ale gdy "syn ważnej osoby" bawi się na ekskluzywnych imprezach z białym proszkiem – jakoś nikt nie słyszy o wyrokach. Przypadek?
Polityka zdaje się działać według zasady: „Prawo – tak, ale nie dla nas”. Surowe kary? Owszem – dla innych. Ale nie wtedy, gdy mogłyby uderzyć zbyt blisko.
Czy to wszystko to tylko zbiegi okoliczności?
Oczywiście, nikt nikogo nie oskarża wprost. Ale warto zadać sobie pytania:
Dlaczego realna walka z narkobiznesem kończy się zawsze na deklaracjach?
Czemu nie rozważa się poważnie legalizacji jako narzędzia odcięcia czarnego rynku od źródeł zysków?
Dlaczego zwiększenie kar dla prawdziwych handlarzy spotyka się z milczeniem lub sprzeciwem?
Czy naprawdę chodzi o troskę o społeczeństwo? A może jednak bardziej o troskę o interesy – swoje i swoich „partnerów”?
Podsumowując: Jeśli polityka rzeczywiście miałaby być narzędziem dobru publicznemu, już dawno widzielibyśmy konkretne kroki. A skoro ich nie ma – być może warto zacząć patrzeć politykom na ręce. I to bardzo uważnie.